10 en 12 maart 2006 in Dommelhof

Vragen, ideeën en reacties zijn welkom op dit adres bart.den.hond@de-wingerd.info

15 maart 2006.

Het was grandioos, twee optredens voor een enthousiast publiek.  Onze leerlingen hebben een fantastische podiumervaring opgedaan en het was goed.  Heel goed.  Proficiat aan allen die onze musical maakten tot wat het was.  Een succes.

Met de laatste groet aan het publiek viel dus het doek over een 7 maanden lange periode van voorbereiden en uitwerken.  Niet steeds even intensief, maar toch met de datum van 10 maart in het achterhoofd, namen we de taak op onze schouders.  Bedenk dat we op 1 september nog niet wisten of we een bestaand stuk zouden spelen of een scenario zouden uitwerken.  We kozen voor het laatste.  Ik ben blij dat ik op deze manier mijn creativiteit kon tonen en zo kon meehelpen om onze kinderen de gelegenheid te geven om op treden.

Vele gesprekken zijn er gevoerd over hoe het stuk vorm moest krijgen.  Regie en praktische haalbaarheid zijn terreinen waarin ik niet zo thuis ben.  Schrijven is één, uitvoeren is twee.  Juf Natalie en juf Carine waren hier de creatieve en motiverende raadgevers.  Juf Natalie eerder voor de mis-en-scene en de stimulerende podiumtaal voor de kinderen.  Juf Carine hield de praktische organisatie in het oog en legde de nodige contacten naar buiten toe.  Volgens mij heeft ze toch niet weinig van haar charme bovengehaald om zo veel klaar te krijgen van zo veel mensen.  Enfin, ook de regie was af.  Meer van dat, dames !

Achter de scene schijnen niet zo veel spotlights, maar toch moet juf Bianca genoemd worden.  Ze liet haar kinderen echt zingen en combineerde meerdere dansjes met het vlot klaarzetten van de optredende groepen.  Juf Bianca, dankuwel, want zonder jou, bleef het podium leeg.

Juf Ellen en juf Marie-Jeanne, die de ondankbare taak kregen om de zaken "kleding" en "decorstukken" te coördineren, werkten zich te pletter.  Verwachtingen en vragen uit alle hoeken en kanten werden hun deel.  Zij kweten zich stoïcijns van hun taak.

Onze meester Robert en opa van dienst, die in het echte leven na zijn carrière van een welkome rust geniet, liet zich overhalen om de sprong in het duister te wagen.  Met de smoes van "een niet te grote rol" viel hij voor onze zaak.  Wel, meester Robert, we hebben er genen spijt van, integendeel.  Onze oprechte dank.

Juf Yasmine, juf Cindy, juf Ellen en juf Nancy, ze hebben niet de grootste leerlingen van de school.  De basis waarop ze kunnen verder bouwen is niet zo breed als bij 10-jarigen.  Het "kippenvelmoment" bij de nonnetjes doordrong het Dommelhof van binnen naar buiten.  Zelfs de standbeelden in de foyer kregen het koud.  "Verdriet om oma" goot juf Nancy in een sneltreinvaart in een kortfilm binnen het stuk.  De levensloop van opa, vastgelegd op foto.  Het publiek bleef stil bij zoveel ontroering want na een gelukkig leven was opa nu alleen, zijn Antoinette van Bevekom was dood.

Daarbij kloeg een groepje kinderen dat ze te vroeg naar bed moesten, en die boodschap zongen ze op live muziek.  Knap hoor, nachtwakers.  Geniet van een deugddoende nachtrust.

Rock 'n roll, de avonddans van de kleuters en hun flitslampende aftiteling, kung-fu fighters en milkchocolate-girls, allen riepen ze een nieuwe en eigen sfeer op.  Het publiek smaakte deze heftige momenten.

Verwondering voor de kleding en natuurlijk de act op Chinese wijze, geserveerd aan een stel Belgen op zakenlunch.  Oosterlingen, jullie waren geweldig.  Een behouden terugreis van ons allen.  Neem aub ook die draak mee want ik vertrouw hem voor geen cent.

Jongens en meisjes op de kermis, opa in zijn jonge jaren, heerlijk herkenbaar voor stoere gasten en hippe meiden.  De balzaal vol koppeltjes, daar waar opa zijn hart verloor, het was stijlvolle klasse.

Het boerenleven met juf Henny en haar wijkschool.  Heel even werden onze streken landelijker dan ooit.  Een hele generatie nieuwe boerkes streek neer op de planken.  Marie, Gust, Emiel en hun koe op kop.

Legermakker Max, de kapitein en de arbeiders in de fabriek zagen de grauwe werkelijkheid van opa's leven.  Ja, een mensenleven wordt ook bepaald door verplichtingen en rollenpatronen.  Ook dat zat in onze musical.  De acteurs presenteerden het met verve.

Mevlouwtje Lange Wappel, Belle en de directeur, mama en papa, Chinezen van de delegatie : kantoorjuffen en directie,  en Chinezen van het restaurant.  Allen leverden zij een geweldige prestatie.

En natuurlijk vergeet ik namen van personen die belangrijk waren voor het welslagen.  Compleet zijn in de opsomming van de medewerkers, is een zeer moeilijke taak en ik ben mij terdege bewust van het feit dat ik wellicht iemand op de tenen trap.  Dit gebeurt dan ongewild en onbewust, want ieder die een taak heeft vervuld, hoe klein ook, is een deel van het geheel.  Van de lichtman, tot de schminksters.  Van de naaiploeg tot de kinderoppas in de kleedkamers.  160 nerveuze kinderen in toom houden is namelijk geen sinecure.  Van de werkman tot de transporteur, van de kuisploeg tot de spreekrollers.  Van de geluidsman tot de mensen aan de kassa.  Van de ...... tot de .......... .  Vul aan, want mijn boodschap is die van "een musical op schoolniveau is een werk van lange adem en van heel veel mensen..."

Voor iedereen : een applaus.

m. Bart

Deze berichten verschenen in het Belang van Limburg en in het Laatste Nieuws.

20 januari 2006.

Met de rollen uitgedeeld aan leerlingen met podiumverlangens hebben we direct na de kerstvakantie de hele musical  doorgelezen.  Voor het eerst kregen we een auditief totaalbeeld van het stuk.  Ieder zijn rol, elke rol zijn stemgeluid.  Het plaatje werd completer.

Nu ook bekend is wat de klasleerkrachten zullen nastreven, zijn zowaar de eerste dans-, zang- en toneelrepetities begonnen.  Elke leerkracht staat nu voor de taak om een deel op te vullen dat in overeenstemming is met het script.  Haren worden grijzer en gaan misschien zelfs rechtop staan, maar zie, juffen en  meesters die de koe bij de horens vatten zien na het gebruikelijke gepieker hun stukje vorm krijgen.  We zijn immers met heel wat mensen die goede ideeën te berde kunnen brengen.

Opvallend is hoe enkele leerkrachten andere interpretaties gaven aan wat ik in het draaiboek schreef, zonder dat ze daarbij afbreuk doen aan de boodschap van het verhaal.  Een bewijs dat vele opvattingen een rijkdom zijn en het hele plaatje enkel maar kunnen vervolledigen.  "Fantaseer er op los", zou ik zeggen.  Het is voor onze kinderen fantastisch om te voelen dat ze mogen optreden en een eigen stempel mogen drukken op het geheel.  En dat allemaal omdat de juf of meester een traject uitdacht op maat van de leerlingen.

Het vraagt energie en tijd, maar de voldoening is compleet. De mooiste beloning voor personen met een pedagogische taak is immers de glimlach op de mond en de fonkeling in de ogen van het kind dat je iets hebt kunnen bieden.  Daarvoor doen wij het namelijk; kansen bieden aan jonge mensen en zien dat het hen goed doet.  Want verkies je dit :"Juffrouw, jij kan toch zo mooi schrijven !" boven dit :" Juffrouw, bij jou was het fijn en gezellig!" ????

Kijk naar de kinderen en laat hen de musical "vulling geven".  Het is hun moment.

tot schrijfziens,

m. Bart

7 december 2005.

Naarmate de tijd verstrijkt stijgt ook de musicalkoorts.  En hoewel sommige leerkrachten nog geen symptomen van deze ziekte vertonen, zijn zij wel degelijk geïnfecteerd en dus zullen kortelings de typische kenmerken ervan waarneembaar zijn.  Ziet u één van de juffen met een rood aangelopen hoofd in opperste vervoering meezingen op de weldadige keelklanken van Frans Bauer, gelieve deze juf dan in de gouden zaal in quarantaine te plaatsen.  Het is namelijk daar dat de koorts het best daalt en het is ook daar dat de repetities plaatsvinden.  Voor een goede repetitie zijn zij echter nog te weinig talrijk.

Een bende van 2 juffen en een meester (juf Natalie, juf Carine en mijzelf) deden afgelopen vrijdag een poging om deze gezonde ziekte te verspreiden onder de leerlingen met een spreekrol.  We hebben even naar hen geluisterd en vervolgens de toneelmicroob toegediend.  Sommige leerlingen waren minder vatbaar voor de ene rol, maar met een kleine mutatie van de microbe sloeg de ziekte wel ergens anders toe.  Alle leerlingen die een spreekrol ambieerden hebben een gepast plaatsje gekregen in de musical met als resultaat dat zij allen deel uitmaken van het ziektebeeld.  Geen nood; als zij spoedig de rollen gaan doornemen zal de musicalkoorts wel wat dalen, want de eerste stap naar genezing is dan gezet.  Toch zullen de opvoeringen van 10 en 12 maart ons volledig bevrijden van deze "drama-tische" besmetting.

Maar, geen "drama" zonder kostumering.  Geen spel zonder licht en geen kleur zonder decor.  Enkele verantwoordelijke leerkrachten kregen de taak om het decor, de rekwisieten, de kostuums en de algemene leiding op zich te nemen.  Ook de klassen krijgen eerstdaags, na kennisname van hun voorkeuren uiteraard, hun aandeel in het toneel toegewezen en zullen zij onder de leiding van de klasleerkracht beginnen aan wat onze musical zal worden.

Ikzelf zal dan een beetje op de achtergrond verdwijnen om met mijn klas verder te werken en zo komt er definitief een einde aan de eenzame opdracht van het schrijven.  De koorts verplaatst zich dus meer en meer naar een andere doelgroep en zal uiteindelijk heel de school besmetten. 

m. Bart

---

29 oktober 2005

Onze musical-werkgroep kreeg nog de kans om een ultiem kritisch oog over de tekst te laten rollen en op 27 oktober deed ik aan de hand daarvan de laatste aanpassingen.  De deadline van 28 oktober was dus gehaald.

Met enige spoed kon onze directrice er nog voor zorgen dat voor 12.00 u de exemplaren gedrukt konden worden.  Drukkertje van dienst had veel werk. 

Omstreeks 11.20u werd er op de klasdeur geklopt.  Mevr. Pletsers bracht een doos binnen met daarin, jawel, de scenario's in 30 exemplaren. 

Als schrijver van het draaiboek vond ik het niet verkeerd om mijn klas 5/6B de primeur van de eerste lezing te geven.  In een grote kringopstelling lazen we het scenario door.  Het verdelen van de spreekrollen was een discussiepunt : iedereen wilde zowat iedereen zijn.  Sommigen dachten namelijk dat dat al de definitieve rolverdeling zou zijn maar dat is dus niet.  Onze werkgroep gaat die spoedig uitvoeren; maar daarover later meer.

5/6B was alvast enthousiast en verwonderd over het verhaal en vroegen herhaaldelijk of hun meester dat had geschreven.  Ik kon niet anders dan bevestigend antwoorden; en werd er verlegen van. 

Hoog tijd dus dat ook andere mensen zich op de voorgrond gaan begeven, want een goede opvoering is het resultaat van het hele Wingerd-gezelschap.

groetjes,

m. Bart

 

23 oktober alweer.

m. Bart

Een musical... hoe doe je dat ???

stap 1 :

Allereerst moet je heel goed weten wat je met de opvoering wil bereiken.  Voor onze school is dat zoveel mogelijk kinderen op een podium brengen en de naasten laten genieten van hun kunnen.  Dat kan alleen maar als je goed weet voor wie je schrijft en welke capaciteiten in onze school steken.

stap 2 :

In deze fase kwamen de juffen Bianca, Pascale, Carine, Sandra en ik (meester Bart) bij elkaar met de resultaten van hun voortaak (klik thumb).  Deze taak was bedoeld om de persoonlijke ideeën aan te vullen met die van de andere leerkrachten.  De betrokkenen gaven hun visie en wensen weer.  Ook werd de verhaalstructuur min of meer vastgelegd.

Het gevoel dat ik op dat moment kreeg kan je best vergelijken met het bereiden van popcorn.  Een heleboel flitsende ideetjes, maar zo snel dat je er geen wijs uit raakt.  Dat brengt mij tot stap 3.

stap 3 :

De betrokken leerkrachten vroeg ik om al die ingevingen en anekdotes op te schrijven.  Een eerste selectie van wat in het stuk komt en wat niet.  Om dan, eenzaam achter het computerscherm te verdwijnen met de eenvoudige opdracht een draaiboek te schrijven naar de kinderen toe en daarin de gevatte ideeën verwerkend.

stap 4 : het uitschrijven

Een musical maken is kiezen.  Keuzes die mij dichter bij mijn doel brengen : pakweg 200 kinderen op een podium met de taak de kijkers te verwonderen en te boeien.  Optimaal gebruik makend van het kunnen van deze jonge mensen.

Daarom schrijf ik een verteller in het verhaal (opa).  Hij is de drijvende kracht in de verhaallijn.  De vier kinderen van het gezin zijn de ontlokkers van actie.  Hun kleine ergernissen, ervaringen en eigenschappen lokken bij opa en de gezinsleden actie en reactie uit.  Telkens uitnodigingen tot bewegen, zingen en dansen.  De momenten dat groepen het podium vullen en de ouders en bekenden naarstig op zoek gaan naar hun geliefde telgjes. 

Dit zingen, dansen, toneelspelen en bewegen gebeurt zowel terug in de tijd als nu, ver weg in de ruimte als binnenshuis, steeds ergens anders en steeds weer verrassend.  Toewerkend naar een spannend verhaaleinde.

Deze fase is volop bezig en zal nog wel enkele weken aanhouden.  Zulke activiteiten laten zich nu eenmaal niet dwingen. Om Thomas Edisons woorden te gebruiken op de vraag wat er voor nodig is : "10% inspiratie en 90% transpiratie".

tot schrijfs,

m. Bart

De korte inhoud geef ik jullie al mee.

terug